آی... نی زن ...

سالهاست در رابطه با رفتارهایم تنها قاضی را "وجدانم" می دانم.وجدانی که اخلاق گرا،سخت گیر و رک است.با این که قضاوت دیگران ـ ناگزیر ـ خوشحال و یا ناراحتم می کند،اما در هر دو حالت تنها خوشحالی و یا ناراحتی واقعی هنگام تنها شدن با خودم و گفتگوهای درونی است و آن وقت است که می فهمم "درست" بوده ام یا نه؟و این وجدان نه تنها در مورد مسائل روزمره قاضی است بلکه در مورد مسائل کلی و اصلی و آنچه که باید بکنم و نباید، تصمیم گیرنده است و فرمان دهنده.اوست که تنها عاملی است که بر اساس گفته اش سالهاست تصمیم گرفته ام و عمل کرده ام، نه دستورات عقل،دین،عرف و ...

و هیچ مشکلی هم نبود...

مدتی است به چالشی سخت افتاده ایم با هم. سخت... با توجه به نسبی بودن اخلاق،دارم به جنبه ی بارزی از خصوصیات این وجدان شک می کنم... که آیا درست است یا نه؟ که آیا این آموزه های غلط دوران کودکی که بر پایه دین و عرف جامعه بنا شده و به خورد ما می رفت باعث این گونه نگرش و قضاوت است یا که نه ؟ که اینچنین زندگی را ـ بهتر بگویم تصمیم گیری را ـ  به من سخت کرده و به مرز جنونم کشانده؟

کاش پیرو عقل بودم،کاش پیرو دین بودم،کاش پیرو عرف بودم... تا به لحظه ای تمام قانونهایشان را می شکستم...

برای شروع پیرهن هام رو آوردم که اتو کنم که یه دفعه یادم به موردی افتاد و رفتم کتاب "نبرد من " هیتلر رو بعد از کلی گشتن پیدا کردم و بیست دقیقه ای گیرش بودم تا چیزی که می خواستم پیدا شد و بعدش هم کرم خوندن همیشگی ام به جونم افتاد و تا رضایت دادم یک ساعتی گذشت ... برگشتم سر پیرهن ها... عکس دختر خاله ام رو کنار میز دیدم و یادم افتاد که انگار دیروز بود که شش ماهش بود و بهش می گفتیم کوکی و الان اول دبیرستانه و رفتم تو فکر... شاملو و شجریان  داشتند رباعیات خیام رو می خوندند و با اونا هم یه مدت گیر بودم...حس خوبی نداشتم بعد اون و رفتم که کمی ماهواره ببینم که سرحال بیام ،اونجا هم باز غرق فکر و خیال شدم عجیب  و دو ساعتی هم اونجا گذشت... بعد دوباره تا خواستم اتو کنم یادم اومد که برای شام بابا هیچی درست نکردم... در حین غذا پختن هم فکر و خیال رهام نکرد...

شب شد و هیچ کاری نکرده بودم به جز فکر و خیال...

رفتم دراز کشیدم و رفتم تو فکر و خیال...

آرام نزدیک می شود و نزدیکتر،عطر تنش در برم گرفته و مسحورم می کند و بازی لبهایش کلماتیست که در پس آنها دعوت است به دنیایش،دنیایی پر از رمز و رازهایی گشودنی،شگفت ،سرزنده و آتشین...فریبی ازلی...

گندم زاران،تپه ها،دره ها و دشت را می گذرم و نفس زنان به قله می رسم...

آسمان دور است... و من در آرزویش...

چشم می بندم... جسم و جان همدلند...

روی تکه کاغذی چیزی می نویسم، تا می کنم و می سرانم به طرفش،برقی پیروزمندانه در نگاهش است... مدئای افسونگر... دست پیش می آورد، اغواگر و آرام ناخن به دستم می کشد و کاغذ را می رباید... 

بیرون می آیم،مهتاب به وسعت آسمان می درخشد...  می روم... نمی خواهم وقتی کاغذ را می گشاید آنجا باشم :

در "دل" ندهم ره پس از این مهر بتان را    مهر لب "او" بر در این خانه نهادیم...

ذهنم آشفته و مغشوش است و با نهایت توانم در حال فکر کردن هستم که پاسخی بیابم که چه باید بکنم؟ امید به هیچ کمکی نیست چرا که هیچ کس نمی داند دردم چیست... و پاسخی که می دانم وجود ندارد و تنها گذر زمان است که پاسخم را خواهد داد، پاسخی که اگر دلخواهم نباشد،زندگی ام را تمام باخته ام... 

و وقتی به بدترین حال می رسم و همه چیز سیاه می زند، به "ویکتور خارا " می اندیشم...              نکند دغدغه هایم حقیر باشند؟

اما نه،نیستند،نمی توانند،نمی توانند حقیر باشند...

سختی صبح از خواب برخاستن،

یک نفس تا شب تقلا داشتن،

شامگاهان شادی نزد دوستان یافتن،

ساغر می در کنار و از غم کاستن،

اندکی آسودن و اندکی دل باختن،

...

...

...

تا زمان سر به بالین بگذاشتن،

چشم بر هم داشتن و رویا پرداختن،

بذر امید تو را در دل کاشتن،

رویش آن را تمنا داشتن...

آرش

اسفند ۸۴